Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ίσως η σημερινή μέρα να βοηθήσει κάποιους καταστηματάρχες στο να καλύψουν τα τρέχοντα έξοδα και να ξεφύγουν λίγο από τη μαυρίλα της αγοράς.Προσωπικά με αφήνει παγερά αδιάφορο γιατί δεν έχω κατάστημα με λούτρινα ούτε με λουλούδια. Το ίδιο ισχύει και για άλλες  παρόμοιες ημέρες του έτους , γιορτή του πατέρα , της μητέρας ,της γυναίκας κ.ο.κ ,που αφορούν κυρίως την κατανάλωση.

Κατ’αρχήν όποιος αισθάνεται ερωτευμένος γιορτάζει κάθε μέρα. Όμως τι σημαίνει  για  σένα έρωτας;  Είναι κάτι που αφορά μόνο εσένα και το έτερον ήμισυ; Σίγουρα είναι κι αυτό, αλλά όχι μόνο αυτό.

Θεωρώ πως ο έρωτας είναι γύρω μας, είναι μέσα μας! Αρκεί να θέλουμε να τον δούμε…. Είμαι ερωτευμένος με τη ζωή και προσπαθώ μέσα στα προβλήματα και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας να «κλέψω» όμορφες στιγμές , να σταθώ λίγο και να σκεφτώ πόσο τυχερός είμαι για ότι ζω, για ότι έχω. Είναι γεγονός ότι ζούμε δύσκολες στιγμές με πολύ ανασφάλεια και θυμό. Η παραίτηση δεν είναι λύση. Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου, χαλάρωσε και παρατήρησε :

το μπουμπούκι που είναι έτοιμο ν’ ανοίξει

τη μαγική κίνηση του γλάρου πάνω από το κύμα

την αχτίδα του ήλιου που γλιστρά μέσα από τις γρίλιες

τον χορό των κλαδιών όταν φυσά ο άνεμος

το χαμόγελο του παιδιού

το παθιασμένο φιλί των νέων στο πάρκο

το ηλικιωμένο ζευγάρι που περπατά χέρι-χέρι

τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου και σε αγαπούν

Ο έρωτας είναι μέσα μας , είναι γύρω μας ! Αρκεί να θέλουμε να τον δούμε….

Η ΑΠΩΛΕΙΑ

Θυμάμαι τα χρόνια που ήμασταν στο γυμνάσιο. Τότε σε γνώρισα. Πρώτη γυμνασίου εσύ, τρίτη γυμνασίου εγώ.

 Θυμάμαι τα πάρτι με τα μπλουζ και τη μπουκάλα. Ποιο κορίτσι θα χορέψει μαζί μας;

Θυμάμαι τις ώρες που περπατούσαμε από τα Πατήσια στο Σύνταγμα και πίσω. Τις ώρες στο λεωφορείο ή τον ηλεκτρικό. Γέλιο και πειράγματα.

Θυμάμαι τις πρώτες διακοπές μας. Το ΚΤΕΛ για το Τολό.  Τα σακίδια στη πλάτη, το κάμπινγκ, τη σκηνή που στήσαμε και μας έπεσε στο κεφάλι.

Θυμάμαι τις δύο εβδομάδες στη Νάξο. Βουτιές, γνωριμίες, ντισκοτέκ και ξημέρωμα στη παραλία. Τρέχαμε στην αμμουδιά την ώρα που έσκαγε το πρώτο φως της μέρας. Τι μαγική στιγμή!

Θυμάμαι που βρεθήκαμε στη Γερμανία. Ήσουν φοιτητής κι εγώ είχα πάει για δουλειές. Πήγαμε βόλτα με το αυτοκίνητο που είχα νοικιάσει. Μιλήσαμε, γελάσαμε ,μοιραστήκαμε στιγμές και σκέψεις.

Θυμάμαι πόσο μου στάθηκες στις δύσκολες στιγμές κι ας μη λέγαμε πολλές κουβέντες.

Θυμάμαι το Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο. Βόλτες, συζήτηση, μουσική, ομορφιά. Σου έλεγα τον πόνο μου , μου έλεγες τον πόνο σου. Γέλιο και κλάμα μαζί.

Θυμάμαι το άγχος αλλά και τη χαρά για τον γάμο σου. Έγινα κουμπάρος σου. Σε καμάρωνα δίπλα στη γυναίκα σου.

Θυμάμαι όταν έγινες μπαμπάς. Πόσο αγάπησες αυτό το παιδί! Μου ζήτησες να το βαφτίσω. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που έγινα ο νονός του παιδιού σου.

Θυμάμαι εκείνο το τηλεφώνημα όταν επέστρεφα από ένα επαγγελματικό ταξίδι. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν ήταν καλά. Γερμανία, κλινική, λεπτή επέμβαση, αβεβαιότητα.

Θυμάμαι την επιστροφή σου από τη Γερμανία. Καθίσαμε λίγο στην αίθουσα των αφίξεων. Μου είπες δύο λόγια. Συγκινήθηκες, έκλαψες, έκλαψα.

Θυμάμαι τις στιγμές που ήμασταν μαζί στο νοσοκομείο. Σου κρατούσα το χέρι και ζούσα ξανά λεπτό-λεπτό τα τριάντα τέσσερα χρόνια αγάπης, εκτίμησης, φιλίας.

Θυμάμαι το πρωινό μήνυμα στο τηλέφωνό μου. Έδωσες μεγάλο και δύσκολο αγώνα. Ήθελες να ξεκουραστείς και αποφάσισες να φύγεις.

Αντίο φίλε…..

 

 

 

ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ

Τσιγάρο, καφές και δρόμος.  Δρόμος, καφές και τσιγάρο.

Λόγια πολλά, κουβέντα καμιά.

Σκοτάδι – φως. Φως – σκοτάδι.

Τιμόνι αγκαλιά με μουσικές.

Κορίτσια κι αγόρια χαμογελούν.

Κυρίες δυσανασχετούν. Κύριοι αγκομαχούν.

Βλέφαρα βαριά, μια στάση για καφέ.

Εκθέσεις, συνθέσεις και αντιθέσεις.

Ολόγιομο φεγγάρι φεύγει. Ήλιος μουντός έρχεται.

Τα φώτα της νύχτας στολίδια στους δρόμους.

Οι ήχοι της ημέρας βαβούρα άνευ λόγου.

Μια πόλη, μια ζωή. Γέννηση και θάνατος μαζί.

Νύχτα- μέρα. Μέρα- νύχτα.

Μονόλογοι και αντίλογοι.

Κουβέντες για το έτσι. Σιωπή………….

Το μεροκάματο σκληρό.

Σπίτι- δρόμος. Δρόμος- σπίτι.

Τα χιλιόμετρα φεύγουν, οι στιγμές φεύγουν.

Τα χιλιόμετρα επιστρέφουν, οι στιγμές όχι.

Κάθε μεροκάματο και μια ζωή.

Γέννηση, πορεία ,θάνατος.  Έναρξη, λήξη, βάρδια.

Πολλές ζωές σε μια ζωή.

Αγώνας για το σήμερα. Αγώνας για το αύριο…….

 

 

 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

  Ο λόγος που ξεκινώ αυτή τη προσπάθεια είναι η ανάγκη μου να μοιραστώ τις σκέψεις μου για τον άνθρωπο. Εγώ, εσύ , ο άλλος , ο διπλανός , ο απέναντι, ο ξένος ……

  Ίσως σε  κάποιους να φαίνεται ανόητο , ίσως για άλλους αδιάφορο. Πιστεύω ακράδαντα ότι  ο μόνος τρόπος για να έχουμε μια καλύτερη ζωή είναι να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο. Πρώτα γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό μας και στη συνέχεια με το να είμαστε ανοικτοί στους άλλους ανθρώπους. Αυτό που διακρίνω γύρω μου καθημερινά είναι ο φόβος για τον άλλο, η αποξένωση.

  Δεν έχουμε εν συναίσθηση, πολλές φορές αδιαφορούμε για τον άλλο, δεν δείχνουμε κατανόηση, δεν αφιερώνουμε χρόνο να ακούσουμε τον άλλο. Είμαστε κλεισμένοι στα κουτιά μας και παρακολουθούμε από τη κλειδαρότρυπα. Μας απασχολεί ο μικρόκοσμος μας και κάνουμε πως δεν βλέπουμε γύρω μας. Η αυτοκριτική είναι άγνωστη λέξη για μας όμως κρίνουμε πολύ εύκολα τους γύρω μας .

   Είναι γεγονός ότι βιώνουμε μία πολλή δύσκολη καθημερινότητα , τουλάχιστον οι περισσότεροι. Κυριαρχεί ο φόβος, η ανασφάλεια και ο θυμός. Δεν έχουμε διάθεση και χωριζόμαστε, όπως πάντα, σε στρατόπεδα. Αυτή είναι η παγίδα!  Τώρα πρέπει να επικοινωνήσουμε πιο πολύ με τους ανθρώπους, τώρα πρέπει να γίνουμε πιο ανεκτικοί και να προχωρήσουμε μαζί . Αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα απ’αυτά που μας χωρίζουν.

   394925_562412447119428_1233075290_n